Home Column Mijn eigen verhalen verteld
Mijn eigen verhalen verteld
dinsdag 07 april 2015 13:30

Het is vorig jaar allemaal begonnen met het gidsen van een groep reizigers door Roemenië. Dat werk doe ik wel vaker, voor Agnes Jansen van reisorganisatie Kentauro. Dit was een bijzondere groep: de helft van het gezelschap was blind of slechtziend, de andere helft begeleidde hen.

Hoe laat je als gids een land zien aan mensen die het niet kunnen 'zien'? Dat was de uitdaging. Gelukkig wisten ze daar zelf ook prima raad mee. Of ik niet elke avond na het eten uit mijnboeken voor kon lezen. Ja, natuurlijk, dat kon. En zo zaten ze avond aan avond met de oren gespitst aan tafel, na het toetje en vóór de koffie, en ze genoten. En ik OOK. Heel erg! Voorlezen aan mensen is echt heel mooi om te doen. Waarom mijn boeken niet waren uitgegeven als luisterboek, werd mij gevraagd.

Tja, dat wist ik eigenlijk niet. Maar ik besloot wel dat daar verandering in moest komen. En dus begon ik rond de jaarwisseling met bellen en zat eind maart een paar dagen in de studio van Dedicon in het Brabantse Grave.

Hier, op deze stoel, heb ik in 'Adio Peppi' ingelezen én 'Het is hier net het Paradijs'. Ze zullen allemaal als luisterboek worden uitgebracht door de Stichting Aangepast Lezen, bedoeld voor mensen die blind of slechtziend zijn. En dat is allemaal mogelijk gemaakt doordat de Blindenstichting Groningen uit Adorp als sponsor optrad van het project. Ook zij vonden het belangrijk dat ik zelf mijn boeken voor zou lezen: uiteindelijk is het mijn vak, kennen veel noorderlingen mij en bovendien zijn de boeken zeer sterk autobiografisch. Ik vond het zo geweldig dat ze zich meteen bereid verklaarden om mee te helpen!

Mijn eerste boek 'De blinde vrouw van Mures'bleek al in 2012 door iemand te zijn ingelezen en al jaren opvraagbaar te zijn. Zo knullig dat ik dat nooit heb geweten, er is vaak naar gevraagd. Dat had de uitgeverij aan mij door moeten geven en dat is spijtig genoeg nooit gebeurd. Maar niet getreurd: straks zijn de drie eerste boeken allemaal op te vragen bij de Stichting Aangepast Lezen. Ik zal zsm op de website vermelden wanneer het klaar is.

 

Tijdens mijn verblijf in Brabant mocht ik bij uitzondering logeren bij de Stichting het Kloosterhuis in Sambeek.  Deze stichting biedt wooneenheden aan mensen die tijdelijk geen onderdak hebben. Ze zetten op die manier ook deels het werk voort van de nonnen die voorheen in dit redemptoristinnenklooster woonden. In principe is het geen logeeradres voor enkele dagen. Maar toen Marijke Kranendonk van het Kloosterhuis hoorde waarvoor ik zo voordelig mogelijk onderdak zocht, beraadslaagde ze met iedereen en zei: je bent welkom. Ik had me geen mooiere plaats kunnen bedenken om te verblijven. Zal een paar mooie foto's laten zien.

De prachtige binnentuin met het Christus-beeld.

Ik had een prachtige eigen kamer en ik deelde de keuken met de andere bewoners. Ik had er een eigen kastje met een bord, beker en bestek en een eigen plek in de koelkast. Je liep elkaar nooit in de weg, wat een ruimte!

Tot slot een prachtig overzicht op de kloostertuin, waar de kippetjes eitjes leggen, de eerste groenten konden worden gebruikt, waar de bijen langzaam maar zeker uit de kasten tevoorschijn kwamen.

Ik wil de stichting het Kloosterhuis en alle bewoners nogmaals heel erg hartelijk bedanken voor het logeren op deze zeer bijzondere plaats en ik wens ze veel geluk en zegen over het werk dat ze doen. En datzelfde wil ik ook zeggen tegen de Blindenstichting Groningen uit Adorp zonder wie dit allemaal niet mogelijk was geweest. Geweldig!

En verder nog wat gedaan in Nederland? Ja, echt wel. Meegedaan aan het Gronings Dictee van RTV Noord dat werd uitgezonden op 28 maart. Ondanks mijn Roemeense steekpenningen helaas niet gewonnen.... En de Dag van de Grunneger Toal aan elkaar gepraat, was ook al zo prachtig. In de wandelgangen op de foto met Riemke Bakker, vrouw Hoeksema uit de televisieserie Boven Wotter, waar ik in de lange Roemeense winters altijd zo graag naar kijk....kortom: ik heb genoten en geniet nog steeds bij het zien van al die foto's, zoals de laatste van fotograaf Pjotr Wiese. Het was een toptijd!