Home Column Het is een kleine wereld
Het is een kleine wereld
zondag 10 april 2016 16:30

Het is toch wel heel leuk als je oude chef op je huis op komt passen...En toch was dat precies wat er gebeurde! Toen Ad en ik in maart twee weken naar Nederland, Belgie en Engeland wilden (voor onder meer de Dag van de Grunneger Toal, mijn laatste wintervertellingen in Delfzijl én het uitleveren van muziekinstrumenten (Ad), besloot ik op de valreep op zoek te gaan naar oppas voor ons huis. En daar meldde zich Luuk Sijbring samen met zijn vrouw Annemien, Luuk die ik nog kende uit de tijd dat hij net als ik bij RTV Noord werkte. Het is toch een kleine wereld. 

 

Het was een geweldig succes. Voor ons, voor Luuk en Annemien én voor onze buurman Ionel die het erg goed met onze oppas kon vinden. Samen hebben ze onder meer genoten van de Roemeense frikadel: mici, met mosterd en brood, natuurlijk. Met handen en voeten en vertalen via de laptop kwamen ze tijdens onze afwezigheid een heel eind. Luuk en Annemien, die zien we vast nog wel eens terug in Oarba de Mures.

Toen we terugkwamen was het voorjaar aan het beginnen. Nu, 10 april, is de wereld vol ontluikend groen en overal bloesem. Schitterend. Om de beurt hebben we hoge temperaturen en een fijne regenbui, dus het gras bruist de grond uit. Dat is vooral voor de paarden heerlijk. Zo ook voor oude trouwe Grims (dit jaar 25!) die ik op de eerste grassprieten parkeerde om haar extra te verwennen. 

Nu de winter definitief achter ons ligt, gaan de deuren en de ramen open en begint het nieuwe seizoen. We bereiden ons voor op het overkappen van onze veranda, op de zomergasten die weer langs komen waaien, de lezersreizen die ons dorp aan komen doen en de veulentjes die onderweg zijn! Ad heeft inmiddels al een gigantische hoeveelheid hout voor de winter gehakt (hij is er echt heel vroeg bij) en het Volgelhuis gestut. Mijn Kreahut dreigde onder zijn eigen gewicht te bezwijken, maar is nu voor de toekomst gered. Tussen al die bedrijvigheid door vergeten we niet te genieten van het heerlijke warme weer dat mijn oude botten letterlijk zo goed doet.

En we genieten van Rosie. Rosie, het hondje dat Ad en ik zagen in het asiel in Reghin en waar we allebei als een blok voor vielen. Waar we beslist niet op zoek waren naar een vervangster voor Mini -die met Kerst zomaar doodging- vult deze kleine rat het hele huis met haar plezier en energie en scharrelt ze net als in de oude tijd met Zi Zi langs de weg. Fantastisch.

Hier bij Ad nadat ze heerlijk door de heuvels heeft gesjeesd, achter haar neus aan. Want die werkt (soms helaas) wel heel erg goed! We zijn superblij met haar. Ze speelt met alle honden en voelt zich duidelijk opperbest in Oarba de Mures. We hopen dat ze hier nog jaren rond mag racen!