Home Column Jubileumjaar
Jubileumjaar
zondag 28 augustus 2016 10:58

Tien jaar Roemenië - wat een reis

 

We aten pizza. Ter gelegenheid van. Ik een goed glas wijn, hij een perziksapje. 'Als je nou tien jaar Roemenië in één zin moest samenvatten', zei ik. 'Hoe zou je dat dan doen?' Mijn man dacht diep na. 'In één zin...' herhaalde hij, voor zich uitkijkend. Toen keek hij mij aan. 'Afzien en genieten', zei hij, met een Eureka-blik in zijn ogen. 'Afzien en genieten', zei ik. En ik? Hoe zou ik het samenvatten? 'Wat een reis', zei ik. En zo zag en zie ik het ook. Een enorme reis waarin we ontzettend veel hebben beleefd en door schade en schande soms wijs zijn geworden, waarin we veel hebben moeten overleven en waartoe we ook steeds weer de veerkracht kregen. Waarin we intens hebben genoten, maar ook verdriet hebben gekend. Ik ben een ander mens geworden in die tien jaar tijd, dat kan ik voor mezelf wel stellen.

Leuk om ook eens even terug te bladeren. Deze foto's van Ad en mij en onze honden Zang en Taira, de eerste winter toen we Oarba bezochten. Dat voorjaar, in april, zouden we pas echt er naartoe verhuizen. Het moment dat we die foto's maakten kan ik me nog zo goed herinneren.

We waren kersvers, spraken amper Roemeens, en stonden aan het begin van de 'lange reis' die Roemenië zou zijn. Ik had een heel dubbel gevoel: ik had alles achtergelaten, ook mijn dierbare bos aan het Geeserveld en mijn paard, dat nog een half jaar moest wachten voordat ze ook kon komen. Samen met de rest van de kudde. Rondlopen met een gevoel dat je met vakantie bent. Na een tijdje onrust ervaren omdat je nu wel weer eens naar huis moet, maar je dan realiseren dat dat niet het geval is. Dit is waar je blijft, dit is waar het hele nieuwe leven vanuit opgebouwd moet worden.

De rest is geschiedenis, waar ik vijf boeken over schreef. We kochten grond, begonnen een geitenboerderij, hadden een fantastische tijd met een treurige afloop, raakten langzaam maar zeker blut, overleefden altijd weer net op tijd dankzij God's goedkeurende blik -hoop ik- en probeerden er altijd weer het beste van te maken, voor elkaar, maar ook voor anderen om ons heen.

Tien jaar Roemenië zijn voorbij. Nu verdient Ad zijn geld in de handel in muziekinstrumenten, maar ook waterbedden en waterontharders heeft hij in de portefeuille. En ik schrijf nog steeds, ga straks weer het theater in en wissel mijn werk als reisgids in voor het opsporen van mensen (bijv. Spoorloos) of elke andere mooie klus die voorbij komt (als Blij met de Buren, juli 2016). Tien jaar Roemenië was 'afzien en genieten',  'een lange reis' die tot op de dag van vandaag voortduurt. En ondanks de zware jaren voel ik mij een gezegend mens. Misschien wel dankzij de zware jaren. En Ad? Die is het soms ook wel eens met me eens. Zoals nu.

Wij heffen het glas (met familie, vrienden, kampeerders, andere gasten en jou) op nog eens tien jaar Roemenië!