Home Column Jaaroverzicht
Jaaroverzicht
zaterdag 31 december 2016 12:26

Reflectie in ons kamertje. Reflectie van de zon, weerkaatst op de sneeuw. Reflectie van de kale bomen in de kleine ruitjes van ons oude huisje. Winter. Buiten was het vanochtend -13, begin van de middag nog maar -2. Omdat de zon al sterker wordt, de dagen langzaam lengen. Zodat we heel zeker weten dat we op weg zijn naar een nieuw voorjaar. De natuur tenminste, met of zonder ons. Oudjaarsdag in Oarba de Mures. Zo'n dag voor een terugblik op een jaar. Hoe 2016 kwam, was en voorbij vloog. 

Graag begin ik met wat voor mij zeker een voorlopig hoogtepunt was: de Wintervertellingen deel 2 in Cultuurhuis De Klinker in Winschoten. Zondag 20 november stonden we dan op het toneel van een meer dan uitverkochte Klinker, niet alleen ik met de winterse verhalen, maar ook met vrienden en collega's. We maakten er een enorm podiumfeest van, waar we volgend jaar zeker een vervolg op maken. Drie maal is scheepsrecht!

Geweldige artiesten als Tita Klimp, Coos Grevelink en Bert Ridderbos hebben zich alweer bereid verklaart om mee te doen. Zij namen de prachtige uitvoering van de Roemeense colinde (kerstgezang) voor hun rekening. Kunstenares Henske Teunissen schitterde als vertolkster van de verklede capra (geit) (zie foto boven), terwijl de rondborstige rondemiss Marike Braakman langs het publiek deinde om het refrein door de mensen mee te kunnen laten zingen. (Foto onder. Beiden gemaakt door Lianne Koster).

Het gaf en geeft een heel rijk gevoel om met zijn allen een feestje te bouwen, als artiesten, als vrijwilligers, als publiek in de zaal. Het smaakt beslist naar meer in 2017! Daar ben ik nu dan ook al mee bezig.

2016 was het jaar dat onze vriendin Esther van der Graaf in Oarba de Mures kwam wonen. Werkend voor de Nederlandse stichting Timulazu die jongeren opvangt en begeleidt in een dorp op ongeveer 8 kilometer hier vandaan. Ze kwam er wonen samen met haar zoon Mattias die deze zomer werd geboren, als helft van een tweeling. Helaas overleed zijn broertje Manuel. Gelukkig groeit Mattias als kool en gaat het goed met Esther in haar nieuwe woonstee, die ze deelt met de vader van Mattias, Emil. Als het zo uitkomt, spelen Ad en ik adoptie-opa en oma. Mattias wordt vast een hele goede tractorchauffeur!

 

Het was het jaar waarin we in een asiel een hondje vonden dat een pleister op de wonde was na de dood van Mini. Al was het alleen maar omdat ze wel een reincarnatie ervan lijkt...

Ze heet Rosie en hier zit ons heerlijk vrijgevochten smeerkeesje op de arm bij Ad. De man die ze meteen verleidde door in het asiel van Reghin haar pootjes om zijn been te slaan. Natuurlijk ging ze met ons mee naar huis! En even natuurlijk werd ze vrienden met Zi Zi, ons hondje dat zo alleen achterbleef na de dood van Mini. Rosie en Zi Zi zijn net Mini en Zi Zi samen. Vrijwel dagelijks verwonder ik mij over zoveel toeval, dat geen toeval kan zijn...Mini is gewoon weer teruggekeerd, zei zelfs onze buurman Ionel. Onze gouden Ionel die ook in 2016 weer voor onze paarden zorgde alsof het zijn eigen kinderen waren. Wat zijn we toch gezegend met die man!

Terugblik. 2016 was ook het jaar waarin mijn rijpaard Grimsey definitief met pensioen ging. Ze gaf me een prachtig merrieveulen in 2015 en daarna hield het rijden eigenlijk al langzaam maar zeker op. Ze was al blind aan één oog en nu kreeg staar ook grip op het andere. Het moest een keer ophouden. Nu geniet ze van haar pensioen, zo lang het haar gegeven is. Op de foto stappen we nog in vlot tempo van het erf in Oarba af, op weg naar een heerlijke buitenrit. Wat heb ik fijn met haar gereden door de heuvels van Oarba. Mijn eerste grote IJslandse liefde!

 

In de zomer had ik een geweldige klus door voor -en met- presentator en programmamaker Fons de Poel van de KRO de aflevering Roemenië te mogen maken in de serie 'Blij met de Buren.' Samen met regisseur Jan Olaf Boorsma en de Roemeense taxichauffeur Daniel Dinu (zie foto) om 'de ziel van de Roemeen' te vangen.

 

Daarnaast werkte ik als reisgids onder meer voor Encyclopedia Tours uit Cluj Napoca, wat ik ook in 2017 weer hoop te doen. Maar in 2017 zal ik in ieder geval als begeleider voor de OAD-busreizen gaan werken en daar heb ik ook enorm veel zin in. Ik vind het ontzettend mooi om mensen die doorgaans geen erg beste eerste indruk van dit land hebben, in een paar dagen volledig van mening te zien veranderen. Daar help ik ze dan ook nog graag een handje bij. Zo komen de OAD-bussen ook bij ons op het erf in Oarba de Mures. Net als de Mondialtours-reis naar Roemenië die de afgelopen jaren onder de vlag van het Dagblad van het Noorden werd uitgevoerd.

 

Behalve al dit werken, waren we ook simpelweg gelukkig in Oarba de Mures. Niet probleemloos en evenmin zorgeloos, maar wel boven alles: gelukkig. Dit bijzondere plekje op de aardbol waar we in 2017 al weer tien jaar wonen. Tien jaar zijn voorbijgegaan als in een ademtocht. Maar dat schijnt vaker het geval te zijn als je ouder wordt. We hebben nog steeds onze IJslandse paarden, een paar Texelse schapen, we hebben de landbouwgrond grotendeels verpacht en verdienen ons inkomen met onder meer de export van snaarinstrumenten door Ad, die ook Roemeens dealer is voor het Nederlandse bedrijf Boshuis (waterontharders) en het Belgische bedrijf Tilmans Trading International (waterbedden). We zijn boer af, maar daardoor ook beter af. Dat hebben we in tien jaar Roemenië ook geleerd.

 

Tien jaar sinds ons vertrek uit Nederland. We stonden er nog bij stil toen we begin januari 2016 samen in Groningen waren voor het jubileum van RTV Noord. Lekker eten (in het oude Prinsenhof!), bijpraten en veel dansen. Begin 2017 is het tien jaar geleden dat we aankwamen in dit dorpje in hartje Transsylvanië. Ik broed op een jublieum-iets, al weet ik nog niet wat. Het komt wel. Er komt altijd wel weer wat. Ik wens iedereen een creatief en gezond en blij 2017. En vergeet niet te dansen!